رسانه و چشم انداز آینده روابط عمومی؛ ظهور روابط عمومی نسل سوم

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسنده

دانشیار گروه علوم سیاسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.*

چکیده

هدف این مقاله، بررسی وضعیت آتی روابط ‌عمومی، ویژگی‌ها و کاربردهای روابط‌ عمومی آینده با نوعی نگرش تافلری است. نوشتار حاضر درصدد پاسخ به این سئوال اساسی است که ظهور فناوری‌های نوین ارتباطی، جهانی‌شدن و دگرگونی‌های اساسی در آینده چه تأثیراتی بر روابط‌ عمومی خواهد گذاشت؟ فرضیه تحقیق حاضر این است که روابط عمومی در آینده در اثر توسعه‌ی کاربرد رسانه‌های اجتماعی و فناوری‌های جدید ارتباطی، دچار تحول اساسی خواهد شد. روش تحقیق توصیفی ـ تحلیلی مبتنی بر فرآیند آینده‌پژوهی است. آینده‌پژوهی، تفکرات فلسفی و روش‌های علمی و مدل‌های مختلف بررسی و مطالعه آینده را مطرح و آینده‌های بدیل و احتمالی را ترسیم می‌کند. لذا، آینده‌پژوهی ابزاری برای معماری و مهندسی هوشمندانه آینده است. این مقاله می‌کوشد تا با توجه به تغییراتی که روابط‌ عمومی تاکنون تجربه کرده است، تغییرات احتمالی آتی را کشف و آینده مطلوب را ترسیم کند. یافته‌های تحقیق حاکی از آنست که 112 سال حیات روابط‌ عمومی پر از تحولات متنوع و متناوب است، تغییر مدل‌ها، دگرگونی راهبردها، تکامل نقش‌ها، تکنیک‌ها و ارتقای رویکردها، مدام عرصه‌های جدیدی به‌سوی این حرفه می‌گشاید. در این بین، شاید بتوان گفت مهم‌ترین تحول تکنیکی در روابط‌ عمومی، به‌کارگیری فناوری‌ها و رسانه‌های جدید است که میدان عملکرد آن را گسترش داده است. از این‌رو، ضمن بررسی مهم‌ترین تحولات در روابط عمومی آینده با توجه به وضعیت فعلی آن، ویژگی‌های روابط عمومی آینده، مهارت‌هایی مورد نیاز در روابط عمومی 3 و تفاوت‌های آن با روابط عمومی 1 و 2 را مورد مطالعه قرار می‌دهیم.

کلیدواژه‌ها


بوتان، کال و هزلتون، کارل، (1378)، نظریه‌های روابط عمومی، ترجمۀ علیرضا دهقان، تهران: مرکز مطالعات و تحقیقات رسانه‌ها.

پاستر، مارک، (1377)، عصر دوم رسانه‌ها، ترجمۀ غلامحسین صالحیار، تهران: موسسه ایران.

تامپسون، وینسنت، (1379)، افکار عمومی، ترجمۀ علی رستمی، تهران: مطالعات راهبردی.

چیلکوت، رونالد، (1389)، نظریه‌های سیاست مقایسه‌ای، ترجمۀ وحید بزرگی و علیرضا طبیب، تهران: موسسه خدمات فرهنگی رسا.

دالگرن، پیتر و دیگران (1389): سیاست رسانه‌ای شده، ارتباطات در آینده دموکراسی، ترجمۀ مسعود آریایی‌نیا، تهران: پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری.

دفلور، ملوین. ای و رینس، اورت، (1387)، شناخت ارتباطات جمعی، ترجمۀ سیروس مرادی، تهران: صدا و سیما.

رالف، نیومانز، (1397)، آینده روابط عمومی، ترجمۀ عباس اسدی، تهران: آثار فکر.

ساروخانی، باقر، (1397)، جامعه‌شناسی نوین ارتباطات، تهران: اطلاعات.

سردارنیا، خلیل الله، (1392)، درآمدی بر جامعه‌شناسی سیاسی جدید، تهران: میزان.

سفیدی، هوشمند، (1382)، روابط عمومی برتر، تهران: گل آذین.

شواب، کلاوس، (1395)، انقلاب صنعتی چهارم، ترجمۀ مرتضی شأنی، تهران: شرکت نشر و بازرگانی.

فرانکلین، دئیل و اندروز، جان، (1394)، تغیر بزرگ در جهان 2050، تهران: کارآفرین.

کمالی، سیدتقی، (1396)، «آینده پژوهی در روابط عمومی»، نشست ماهانه 202 انجمن روابط عمومی ایران، تهران.

نای، جوزف، (1388)، آیندۀ قدرت، ترجمۀ احمد عزیزی، تهران: نی.

نقیب‌زاده، احمد، (1394)، درآمدی بر جامعه‌شناسی سیاسی، تهران: سمت.

Grunig , James, (2017), “Paradigms of global public relations in an age of digitalisation”, PRism Online PR Journal, vol.6, no.2, pp.1-19.

Sriramesh, K., (2009), “Globalisation and public relations: an overview looking into the future”, PRism, vol.6, no.2, pp.1-11.